Laboratorium Tradycji 2011

Projekt Laboratorium Tradycji 2011 – warsztaty muzyczne i teatralne dziedzictwa kulturowego regionu

Projekt realizowany będzie przy współpracy zaproszonych do udziału partnerów z regionu i kraju, podczas kilku sesji warsztatowych, kameralnych wydarzeń świątecznych i otwartych form festiwalowych, które odbędą się w okresie od czerwca do sierpnia 2011 roku.

Głównymi działaniami projektu są warsztaty, spotkania, wydarzenia artystyczne i seminaria z udziałem lokalnych tradycyjnych twórców, działaczy kultury, grup artystycznych, badaczy działających w obszarze dziedzictwa kulturowego – zwłaszcza tradycji muzycznych, teatralnych i obrzędowych – w celu zastosowania tych metod w pracy lokalnej oraz wykształcenia form działania w oparciu o własny potencjał.

Projekt skierowany jest do wybranych lokalnych społeczności, lokalnych animatorów i twórców kultury, instytucji kultury, środowisk artystycznych, nauczycieli, młodzieży artystycznej, przedstawicieli mniejszości narodowych i wyznaniowych.

Opowieści warmińskie: warsztaty sztuki opowiadania (storytelling) w oparciu o materiały źródłowe i archiwalne: baśnie, podania, legendy warmińskie, mazurskie i pruskie, przygotowane dla uczestników (mieszkańców) i nawiązujące do ich własnego, praktykowanego gatunku sztuki rękodzielniczej, rzemiosła połączony z warsztatem pieśni warmińskich, pruskich, litewskich oraz warsztatem tańca tradycyjnego.

Dziady i pamięć: warsztat pieśni lirniczych i dziadowskich odwołujący się do tradycji polskich, ukraińskich i niemieckich wędrownych śpiewaków.

Bogactwo mniejszości: warsztaty odwołujące się do kultury mniejszości narodowych i religijnych obecnych w naszym regionie: pracownia ikonopisania i śpiew bizantyjski..

Wszystkie trzy warsztaty po 6 dni będą zakończone prezentacjami spektakli i koncertów z udziałem uczestników warsztatów; odbędą się w formie świąt miejsca czyli lokalnych minifestiwali, skierowane do wybranych lokalnych społeczności w celu integracji ich mieszkańców:
Otwarte prezentacje w sali Teatru Węgajty i okolicznych świetlicach wiejskich, cykl spotkań w gospodarstwach zajmujących się agroturystyką i rzemiosłem na terenie gminy Jonkowo (wieczory opowieści połączone z wystawą rękodzieła i prezentacjami muzycznymi, teatralnymi, plastycznymi), włączenie się w cykliczne lokalne wydarzenia kulturalne, festiwale, np. Jarmark Średniowieczny na Zamku w Kętrzynie, Ostródzie, lokalny festiwal na Podlasiu itp.
Warsztatom i prezentacjom towarzyszyć będą wystawy, wykłady oraz Dom Tańca.

Harmonogram realizacji zadania:

01.04 – 31.05.11: przygotowanie działań
1. Opowieści warmińskie 06 - 11.06.11: realizacja warsztatu i prezentacje (Wegajty, Pupki, Nowe i Stare Kawkowo)

Ten warsztat opowiadania rozpoczyna się od uważnej obserwacji krajobrazu.
Na Warmii, w okolicach Węgajt ciągle jeszcze można zobaczyć i doświadczyć tego, jak człowiek może wpisywać się swoją pracą, budowaniem, mieszkaniem w rytm natury, w jej kształty i dźwięki.
Tego właśnie dotyczą opowieści, nad którymi będziemy pracować: drzew i ziół, kamieni, wody, ziemi, ognia i związanych z nimi ludzkich zajęć: zielarstwa, pieczenia chleba, kowalstwa, tkania czy wytwarzania wina. W pracy będziemy się tutaj odwoływać do wątków obecnych w różnych tradycjach: opowieści litewskich, skandynawskich, słowiańskich i greckich, i przez te głęboko zakorzenione w doświadczeniu historie będziemy próbowali przyglądać się temu, co na wyciągnięcie ręki, i o tym opowiadać.

Na koniec wybierzemy się na wędrówkę. Postaramy się wpisać nasze opowieści w warmiński krajobraz, sprawdzimy jak pójdą po tutejszych szutrówkach i czy ich rytm zagra z rytmem okolicznych pagórków. Mamy też nadzieję, że zostaną przychylnie przyjęte przez miejscowego kłobuka, który wprawdzie nie pokazywał się ostatnio w naszych okolicach, ale z pewnością drzemie na jakimś strychu i doceni nasze intencje. Działamy przecież w jego sprawie.
Wierzymy też, że nasze opowieści przybywszy z daleka nie odlecą w nieznane, ale raczej przycupną gdzieś w pobliżu, i stamtąd… przemówią. Przemówią w słusznej sprawie, stając się jeszcze jednym głosem na rzecz warmińskiego krajobrazu. A może już na Warmii zostaną? Lipowa dziupla w przydrożnej alei to dobre miejsce dla opowieści.

Ostatecznego wyboru opowieści - materiału do pracy dokonamy wspólnie z uczestnikami. Jako punkt wyjścia proponujemy m.in.:
- fragmenty z Kalewali (opowieść o powstaniu żelaza i opowieść o wykuwaniu magicznego młynka Sampo)
- litewską baśń "Egle, królowa węży" (ze szczególnie dla nas ważnym wątkiem przemiany w drzewa)
- wybór z "Metamorfoz" Owidiusza
- opowieść jak Demeter nauczyła ludzi uprawy zboża i pieczenia chleba
- prowansalskie baśnie o lawendzie
- opowieści o ziołach, ziołolecznictwie i Mądrych - z prac Oskara Kolberga.

Opowieściom towarzyszyć będą pieśni: warmińskie, kurpiowskie (zwłaszcza tzw. pieśni leśne), litewskie, pruskie i inne

Warsztat prowadzą: Małgorzata Litwinowicz (Grupa Studnia O. www.studnia.org) i Monika Paśnik – Petryczenko (Schola Teatru Węgajty www.wegajty.pl)

Pobierz folder promujący warsztat
Pobierz plakat promujący warsztat

14.06 – 25.06.11: przygotowanie działań
2. Bogactwo mniejszości 27.06 – 03.07.11: realizacja warsztatu i prezentacje; ikona i śpiew bizantyjski ( Wegajty, Bartoszyce, Górowo ).

Warsztaty poprowadzą Swietłana Butskaya (śpiew liturgiczny) i członkowie grupy Agathos (Pracownia Ikony). Zajęcia odbywać się będą równolegle w dwóch sąsiadujących ze sobą przestrzeniach Ośrodka Teatralnego Węgajty: w sali teatralnej i w mongolskiej jurcie, która pełni funkcję letniej pracowni. Wieczorami można będzie wysłuchać wykładów, m.in. Jarosława Giemzy, kierownika Działu Sztuki Cerkiewnej w Muzeum na Zamku w Łańcucie. Szczegóły dotyczące programu, informacje o prowadzących oraz warunki udziału poniżej.

Pracownia Ikony
To drugie spotkanie Pracowni Ikony w Ośrodku Teatru Węgajty na Warmii. Tym razem tematem  pracy jest ikona Archanioła.

Ikony Archaniołów
Archaniołowie to chór anielski, który spełniając szczególne posłannictwo wobec ludzi, wspomaga ich w drodze do zbawienia. Z racji swojej wyjątkowej funkcji są często przedstawiani na ikonach. Do najbardziej znanych archaniołów należą: Archanioł Michał (hebr.: „któż jak Bóg”), Gabriel (hebr.: „Bóg jest moją siłą”), Rafał (hebr.: „Bóg uleczył”). We wschodniej tradycji wymienia się jeszcze: Uriela (hebr.: „światło Boga”), Serafiela (hebr.: „modlitwa do Boga”), Jehudiela (hebr.: „święty”), Barachiela (hebr.: „błogosławiony przez Boga”), Jeremiela (hebr.: „ten, którego podnosi Bóg”).
Szczególnym kultem cieszą się Archaniołowie Michał i Gabriel – pierwszy jako poskromiciel szatana, drugi zaś jako zwiastun słowa Bożego. Ikony, na których najczęściej spotkamy Archaniołów to: „Sobór Archaniołów”, ikony w rzędzie Deisis, „Zwiastowanie”, „Cud w Canoe”. Archanioł Michał, jako archistrateg, przedstawiany jest często w zbroi rycerskiej, z mieczem w ręku. Archaniołowie malowani są także w długich szatach, z atrybutami symbolizującymi ich posłannictwo, władzę i duchową naturę. W zależności od tego, jaką cechę anioła ikonopis uznał  za najważniejszą, powstały pełne siły i męstwa wizerunki Archanioła Michała – wojownika, lub też przedstawienia tej samej postaci jako wzoru pokory i posłuszeństwa, jakie możemy oglądać na dziełach Andrieja Rublowa.

Zakres działań proponowanych w pracowni:
1 Wykonanie ikony Archanioła:
- wprowadzenie w tematykę, symbolikę i geometrię ikony Archanioła;
- szlifowanie desek;
- sporządzenie szkicu i przeniesienie go na deskę;
- sporządzenie medium; malowanie ikony;
- złocenie tła;
- wykonanie aureoli, napisów końcowych, obrysu;
2 Wykłady, kontemplacja ikon;
3 Wystawa.

Warsztaty odbywać się będą w Ośrodku Teatru Węgajty na Warmii, a ponadto planujemy wyjazd do Bartoszyc i wsi Stopki nad Łyną.
Uczestnicy warsztatów śpiewu cerkiewnego zajmą salę teatralną, nam zaś za pracownię tym razem posłuży mongolska jurta. Rozbicie jurty jest pierwszym planowanym wspólnym działaniem.

Prowadzący - Grupa Agathos (od gr. agathos - dobry) powstała w 2003 r. Nazwa jest nawiązaniem do greckiej tradycji ikonopisania, do okresu, gdy chrześcijaństwo, jeszcze niepodzielone, wypracowało zasady sztuki sakralnej. Grupę stanowią katolicy zafascynowani pięknem i duchowa głębią ikony, przekonani o jej wartości tak dla Kościoła wschodniego jak i zachodniego. Kształcili się pod kierunkiem o. Zygfryda Kota SJ oraz Mateusza Środonia.

Każda z osób należących do Grupy Agathos ma inny styl, a także odmienne preferencje w dziedzinie malarstwa bizantyjskiego, co wyraźnie widać w pracach indywidualnych. Jednak członkowie grupy  często pracują wspólnie, nawiązując do starej tradycji, kiedy jedną ikonę malowało kilka osób. Deska, począwszy od etapu tworzenia szkicu, wielokrotnie przechodzi z rąk do rąk. Każdy maluje fragment, czuwając jednocześnie nad spójnością całości. Na poszczególnych etapach zespołowo podejmowane są decyzje wynikające z poszukiwań jak najlepszych dla danego dzieła rozwiązań artystycznych. Podobnie tworzone są cykle ikon, gdzie każda ikona jest dziełem innego malarza, a mimo to cykl stanowi harmonijną całość.

Ikony Grupy Agathos malowane są techniką klasyczną; na deskach z drzew liściastych pokrytych gruntem kredowym, złocone złotem płatkowym lub szlagmetalem kładzionym na pulmencie lub na mixtionie. Część malarska jest wykonana temperą jajeczną.

Warsztaty poprowadzą:
Katarzyna Barszcz,
Bartosz Bremer,
Małgorzata Dzygadło-Niklaus
Ewa Grześkiewicz

W świat ikony wprowadzają wykłady i spotkania z zaproszonymi Gośćmi.

Warsztat śpiewu liturgicznego
Formy i tradycje śpiewu cerkiewnego w XVII wieku na podstawie rękopisów z rosyjskich archiwów.

Warsztat jest kontynuacją praktyki badawczej i artystycznej Scholi Teatru Węgajty w zakresie śpiewu cerkiewnego.

Początek prac miał miejsce ponad 20 lat temu, gdy podczas pobytu we wsi Nowica w Beskidzie Niskim grupa młodych śpiewaków i aktorów z Polski i Moskwy przygotowała śpiewy wieczerni, a następnie wędrowała z nią od cerkwi do cerkwi. Od tego czasu kilkakrotnie gościliśmy w Węgajtach śpiewaków ze wspólnot staroobrzędowych: bezpopowców z Łotwy, popowców – staroobrzędowców białokrynickich z Moskwy, a także kantorów bizantyjskich z Grecji i Rumunii. Podczas zeszłorocznych warsztatów „Laboratorium Tradycji” pracowaliśmy nad śpiewami z Irmologionu Supraskiego. Kolejne spotkanie ma na celu bliższe poznanie tradycji śpiewu cerkiewnego Rusi w XVII wieku.

Wiek XVII był okresem przełomu. W liturgii współistniały wówczas różne style i formy śpiewu: z jednej strony znamiennyj rasspiew, czyli śpiew jednogłosowy, wykonywany wg neum, tzw. kriuków, tak jak to było zawsze, z drugiej pojawiły się tzw. dwuznamienniki, w których liniom kriuków towarzyszył zapis nutowy. W XVII w. mamy również wiele przykładów zapisywania isonu, czyli burdonu, który podtrzymywał główną melodię.

Wtedy właśnie powstają rękopisy, w których zapisano wczesny wielogłos, zarówno w notacji neumatycznej, jak i nutowej. Mówimy tu o etapie wielogłosu przedpartesnego, ściśle związanego ze śpiewem jednogłosowym, znamiennym. Jako cantus firmus występuje tu jedna z dobrze znanych, archaicznych melodii śpiewu znamiennego, putiewnego lub diemiestwiennego. Pozostałe głosy dodawane są do tej znanej melodii w sposób linearny tworząc specyficzne, dysonansowe współbrzmienie. Wertykalizm, jako zasada budowania harmonii nie był aż tak ważny. Ważniejsze od konsonansów były: linia i układ horyzontalny.

Repertuar, który tym razem zabrzmi w wykonaniu grupy warsztatowej, pokazuje bogactwo siedemnastowiecznego śpiewu cerkiewnego Rusi, w którym zachowało się tradycyjne myślenie związane z wykonywaniem śpiewu znamiennego, ale pojawiły się już nowe elementy związane z wprowadzeniem zapisu nutowego i powstaniem wielogłosu.

Warsztat prowadzi dr Swietłana Butskaja – muzykolog, absolwentka Konserwatorium Moskiewskiego. Od wielu lat zajmuje się rekonstrukcją materiałów archiwalnych, z których korzysta wiele zespołów muzyki cerkiewnej, m.in. „Drewnierusskij Raspiew” Anatolija Grindienki, „Sirin” Andrieja Kotowa, a także Schola Teatru Węgajty.


04.- 22.07.11: dalsze przygotowanie działań
3. Dziady i pamięć 25 – 30.07.11
: realizacja warsztatu i prezentacje (Kętrzyn)

Warsztaty poświęcone będą różnym tradycjom wędrownych śpiewaków przemierzających niegdyś drogi i bezdroża Europy.

Śpiewali pieśni o świętych, o cudownych objawieniach, o końcu świata i Sądzie Ostatecznym, o śmierci i pośmiertnej wędrówce dusz, a także historie oparte na wątkach biblijnych i apokryficznych oraz opowieści o rozmaitych tragicznych zdarzeniach (wojnach, pożarach, epidemiach, morderstwach itp.). Bogaty i zróżnicowany repertuar pieśniowy dziadów charakteryzował się tym, iż funkcjonujące w nim teksty posiadały swoistą wymowę religijną. W obrazowy sposób ukazywały ogólnoludzkie prawdy, jednocześnie przypominając o wynikających z nich zasadach moralnych. Rozważania te, jak szlachetny kruszec szlifowane przez setki lat nabrały wyrazistej i pięknej formy, która do dziś zadziwia kunsztem i bogactwem wyobraźni. Niestety większość repertuaru dziadowskiego – tak jak i sama postać dziada, lirnika - przepadła w odmętach dziejów, wraz z całą mądrością pokoleń zapisaną w pieśniach.

Do tego bogactwa chcemy się odwołać, próbując jednocześnie bliżej poznać specyfikę miejsca i czasu związaną z różnymi tradycjami wędrownych śpiewaków: polską, ukraińską, niemiecką.

Warsztaty poprowadzą: Jacek Hałas, Remigiusz Mazur-Hanaj, Johann Wolfgang Niklaus, Serhij Petryczenko. Zajęcia odbywać się będą równolegle w kilku miejscach, w salach i na dziedzińcu kętrzyńskiego zamku podczas VI Jarmarku Średniowiecznego na św. Jakuba organizowanego przez Muzeum im. Wojciech Kętrzyńskiego w Kętrzynie. Na zakończenie warsztatu planujemy wspólny koncert mistrzów i uczniów.

Remigiusz Mazur-Hanaj – tradycja polska
Ciągłość tradycji polskich dziadów została przerwana już w 20-leciu międzywojennym. Szczególnie niewiele dochowało się do naszych czasów świadectw o muzycznym wymiarze tego zjawiska. Mamy bardzo mało nagrań, a wśród nich ani jednego lirnika. Muzyczna przygoda z polskimi pieśniami dziadowskimi w XXI wieku to w dużej mierze domena wyobraźni. Mocnym punktem oparcia wydaje się natomiast repertuar zachowany w dużej mierze dzięki źródłom pisanym, a także pamięci ludzi z prowincji, którzy uczyli się z własnej, wewnętrznej potrzeby pieśni dziadowskich. Celem warsztatów jest praktyczne wprowadzenie w najważniejsze wątki repertuaru dziadowskiego: modlitewny, refleksyjno-moralizatorski, nowiniarski i świąteczny (kolędowanie). Nauczymy się po jednej pieśni z każdego z tych wątków, a będą to m.in. „Koronka do NMP” (Radomskie), „A w niedzielę po obiedzie” (kresy płd.- wsch.), pieśń nowiniarska do wyboru oraz kolęda: „Dziecina mała” (Roztocze).

Remigiusz Mazur -Hanaj – etnograf, gra na lirze korbowej i skrzypcach. Brał udział w wielu projektach, m.in. jako muzyk, aktor i autor tekstów (Teatr Poga, Bractwo Ubogich, Księżyc, Pies Szczeka, Wędrowiec), jako animator (Dom Tańca, Jest drabina do nieba, Tabor 2002-10), jako scenarzysta (cykle filmów dokumentalnych „Pejzaże wsi polskiej”, „Centrum czyli pogranicze” dla TVP2), jako redaktor (czasopismo Wędrowiec, seria płytowa In Crudo), jako dokumentalista (archiwum nagrań muzycznych, rozmów, fotografii ze wsi: Mazowsze, Radomskie, Lubelskie od 1992). Autor wielu audycji radiowych, juror Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu Dolnym.

Johann Wolfgang Niklaus – tradycja niemiecka
Jednymi  z najstarszych świadectw działalności wędrownych śpiewaków są średniowieczne pieśni trubadurów i minnesingerów. To od nich św. Franciszek i jego następcy przejęli formę ballady jako podstawę do stworzenia laud, czyli pieśni religijnych w języku włoskim. Laudy, pieśni niemieckich meistersingerów i piętnastowieczne pieśni z kręgu polskich bernardynów historycznie poprzedzają rozwój lirnictwa na wschodzie Europy. Nic więc dziwnego, że w tradycjach słowiańskich wędrownych bożych śpiewaków, zachowanych w przekazie ustnym do naszych czasów, możemy zaobserwować przenikanie się zachodnich wpływów z archaicznymi elementami rodzimymi. Podczas warsztatu przyjrzymy się bliżej tym bardziej odległym w czasie i przestrzeni tradycjom. Przedmiotem warsztatu będą:
-  śpiew i interpretacja wybranych pieśni trubadurów i minnesingerów, włoskie laudy franciszkańskie, pieśni meistersingerów.
- możliwości akompaniamentu do tych pieśni na historycznych czy etnicznych instrumentach strunowych (ud, kobza, różne rodzaje lutni, psalterium, kankle, fidel i inne instrumenty smyczkowe, lira, harfa - w zależności od posiadanych instrumentów i predyspozycji uczestników)

Johann Wolfgang Niklaus – urodzony w Monachium, wychowany w Tyrolu Południowym; (wiceprezes Stowarzyszenia Teatr Węgajty, dyrektor artystyczny i reżyser Scholi Teatru Węgajty), studiował teatrologię, etnologię i romanistykę na Uniwersytecie Wiedeńskim, ukończył cykl kursów aktorskich w Dramatisches Zentrum w Wiedniu, gdzie prowadził tez studencką grupę teatralną, był asystentem reżysera w Centrum Poszukiwań Teatralnych w Pontedera we Włoszech, stażystą w Teatrze Laboratorium Jerzego Grotowskiego; aktorem i muzykiem w Teatrze “Gardzienice”. Jeden z założycieli Teatru Wiejskiego Węgajty w 1986 i Stowarzyszenia Teatr Węgajty w 1990, aktor i muzyk w spektaklach Teatru Wiejskiego Węgajty oraz w dramatach liturgicznych Scholi Teatru Węgajty.

Serhij Petryczenko - tradycja ukraińska
Na warsztat weźmiemy utwory z XVIII-wiecznego śpiewnika cerkiewnego: tzw. bohohlasnyka poczajewskiego, a także pieśni pochodzące z tradycji ustnej spisane od lirników w XIX wieku oraz pieśni z repertuaru Iwana Własiuka – jednego z ostatnich lirników Polesia (zm. 1991 r.). Wiele z nich powstało w środowisku uczonym, związanym z Akademią Kijowsko -Mohylańską. Inne zostały stworzone przez samych lirników, bądź zaadaptowane z tradycji ludowej. Sprawdzimy jak wyglądały XVIII-wieczne zapisy pieśni, jak przez stulecia zmieniał się język i środki wyrazu twórczości lirników. Prześledzimy dzieje Adama i Ewy, Noego oraz cudownie uratowanego Monastyru Poczajewskiego, a także wiele innych historii.

Serhij Petryczenko – śpiewak i aktor Scholi Teatru Węgajty. Pochodzi z Kijowa, był aktorem kijowskiego Teatru Studio „Wydybaj” i uczestnikiem polsko - ukraińskich wypraw etnomuzykologicznych na Huculszczyznę, Pokucie i Bukowinę. Od prawie 20 lat mieszka na Warmii. Współpracował z ukraińską redakcją Radia Olsztyn oraz tygodnikiem ukraińskim Nasze Słowo. Śpiewa w chórze parafii prawosławnej w Olsztynie. Od 2001 roku prowadzi w ramach Scholi program autorski „Kanty i psalmy” poświęcony polsko – ukraińskim związkom kulturowym XVII w. Zajmuje się ukraińską tradycją lirniczą.

Jacek Hałas – pogranicze

W poszukiwaniach związanych z pieśniami dziadowskimi interesują mnie przede wszystkim wątki dotyczące pogranicza. I to zarówno pogranicza w znaczeniu dosłownym - między krajami, nacjami czy regionami - ale też w szerszym tego słowa znaczeniu - transgresji międzykulturowych czy podróży w czasie. Na warsztacie zajmiemy się tropieniem kilku motywów, podążając za nimi zarówno przez regiony i języki, jak i style wykonawcze i czas. Te motywy to peregrynacje duszy ulatującej z ciała tuż po śmierci, milenijny wątek proroctw dotyczących końca świata, oraz świecki temat zabójstwa z miłości

Jacek Hałas - absolwent poznańskiej Akademii Sztuk Pięknych, artysta eksplorujący różne dziedziny sztuki tradycyjnej: śpiew, taniec, muzykę instrumentalną i rzemiosło. Współtwórca formacji muzycznych: Reportaż, Bractwo Ubogich, Muzykanci, Ket Jo Barat, Lautari, Kwartet Wiejski, Nomadzi Kultury; projektów artystycznych: Poznański Dom Tańca, Tikkun, the Book oraz teatralnych: Teatr Cinema, Teatr Strefa Ciszy, Schola Teatru Węgajty. W oparciu o wieloletnią praktykę gry na lirze korbowej, łącząc doświadczenie z wyobraźnią, stworzył nową, artystyczną formę dziadowskiej sztuki.



16.09 – 30.10.2011: Ewaluacja działań i rozliczenie zadania


Projekt jest realizowany przez Centrum Edukacji i Inicjatyw Kulturalnych w Olsztynie we współpracy ze Stowarzyszeniem Teatr Wegajty,  Stowarzyszeniem Studnia O z Warszawy, Stowarzyszeniem Warszawski Dom Tańca, Grupa Agathos, Stowarzyszeniem Ręką dzieło, Godki, Muzeum im. Wojciecha Kętrzyńskiego na Zamku w Kętrzynie, Parafia Grekokatolicka w Bartoszycach, Parafia Prawosławna w Olsztynie, Gminnym Domem Kultury w Szypliszkach, Muzeum małej Ojczyzny - Studziwody w Bielsku Podlaskim.

Finansowany z dotacji Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Urzędu Marszałkowskiego Województwa Warmińsko-Mazurskiego.




Przewidziana jest praca w małych grupach i indywidualna.

Ilość miejsc ograniczona!

Wstępne zgłoszenia chętnych na adres: scholaw1@wp.pl, biuro@schola.wegajty.pl

Informacje pod telefonem: 89/5129471, 89/5128551, 600005251.

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury
na lata 2007-2013.

Polityka prywatności © 2013 Centrum Edukacji i Inicjatyw Kulturalnych w Olsztynie.
Projekt graficzny i wykonanie techniczne: CIRUTdesign.
Poznaj lepiej nasz region: