Koncert Nocnej Zmiany Bluesa

Bluesowa choroba Sławka Wierzcholskiego zaczęła się wtedy, gdy jako młody człowiek pracował w Pomorskich Zakładach Wytwórczych Aparatury Niskiego Napięcia „Apator”. Zetknął się wtedy z fizycznym trudem, pracował ciężko, zarabiał nędznie i z tej depresji zaczął grać bluesa. Od tamtej pory jest „Chory na bluesa”.
Pamiątką po robotniczym doświadczeniu młodych lat jest utwór „Robota kipi”, którą lider grupy Nocna Zmiana Bluesa zaprezentował także w sobotni wieczór (16 stycznia 2010 roku) na koncercie w Centrum Edukacji i Inicjatyw Kulturalnych. Była to jedna z licznych piosenek z repertuaru toruńskiego zespołu, występującego na scenie już blisko 28 lat.

Nocna Zmiana Bluesa zaczęła się w 1982 roku. Przez te lata jej skład trochę zmieniał, a obecnie tworzą go: Sławomir Wierzcholski – wokalista, harmonijka ustna, Piotr Dąbrowski – gitara basowa, śpiew, Marek Dąbrowski – gitara akustyczna oraz Grzegorz Minicz – bębny. Improwizującym solistą, obok Sławka, jest także długowłosy Witold Jąkalski, czołowy polski gitarzysta posługujący się oryginalną techniką slide. Przy czym muzycy potrafią grać na innych instrumentach, jak choćby perkusista na... tarze do prania, używanej kiedyś w kapelach jazzowych pod angielską nazwą washboard. W ogóle zespół stworzył własny styl bazujący na instrumentach akustycznych, a będący – jak to określają znawcy – „fuzją bluesa, folku, jazzu i piosenki autorskiej”. Utwory są autorstwa Sławomira Wierzcholskiego, a wśród nich takie przeboje jak „Szósta zero dwie”, „Blues mieszka w Polsce” czy „John Lee Hooker”. W kilku utworach głównego wokalistę wyręcza  gitarzysta basowy Piotr Dąbrowski śpiewając np. sugestywnego bluesa pt. „Zakratowane okno”, który szczególne emocje wywołuje w zakładach karnych odwiedzanych przez zespół (ostatnio kobiecy ZK nr 1 w Grudziądzu).
Jednak sztandarowa piosenka toruńskiej grupy to „Chory na bluesa”, zwykle śpiewana wspólnie z publicznością. Tak też było w sali CEiIK, gdzie na scenie muzycy wylewali siódme poty, by sprostać oczekiwaniom słuchaczy dobrze znających ich repertuar. Sławek Wierzcholski nie dość, że śpiewał, to popisywał się grą na harmonijkach bluesowych, których cały zestaw miał za pasem. Wśród nich najmniejszą harmonijkę świata, wytwór brazylijski wielkości spinacza biurowego nazwany „śledziem”. Okazuje się, że kto ma talent, ten może zagrać na wszystkim.
Publiczność olsztyńska nie po raz pierwszy gościła Nocną Zmianę Bluesa, ostatnio jednak pięć lat temu, kiedy na rynku  staromiejskim grupę wspierał Wojciech Karolak, najlepszy aranżer w Polsce. Ale wcześniej toruńska formacja cztery lata pod rząd była zapraszana na Olsztyńskie Noce Bluesowe.
– A to znaczy, że Olsztyn nas lubi, bo inaczej ludzie by mówi: „O, znów ten Wierzcholski” – podkreśla lider zespołu.
Podczas rozmowy w garderobie Sławeki przyznał, że na ich koncerty przychodzi już trzecie pokolenie miłośników tego gatunku muzyki. Ale on sam nie czuje się dinozaurem polskiego bluesa. Gra i śpiewa na równi z młodymi, którzy mają jednak trudniejszy start niż bluesmani w latach siedemdziesiątych czy osiemdziesiątych. Przede wszystkim dlatego, że nie słychać ich w rozgłośniach radiowych i nie widać w telewizji.
– Ja sam kiedyś dzwoniłem do Teleexpressu, jeśli miałem coś ciekawe do powiedzenia, i tam chętnie mnie zapraszano. Dzisiaj tego już nie ma – podkreśla Wierzcholski.
Ale grupa dużo koncertuje, bez ustanku pokonując setki kilometrów kiepskich polskich dróg. Na 20-lecie zespołu muzycy wyliczyli, że przejechali 1 milion kilometrów! Czyli pokonują 50 tys. km rocznie, co świadczy o ich aktywnym trybie życia. Lider grupy zaznacza jednak, że tak w ogóle prowadzi bardzo zdrowy tryb życia, nie pali, biega wieczorami z psem, zwłaszcza po okolicy swojego siedliska w pobliżu Biskupca (Pomorskiego), a więc już w naszym województwie. Jeśli jest na coś chory, to na tylko na bluesa, ale nie widać, że chciałby się z niego wyleczyć.
MK